03-12-05

Marokko X

Vr 2 september

 

Vandaag leggen we enkele culturele bezoekjes af. Een bezoek aan de Medersa, een oude koranschool, en de omliggende musea. De Moorse kunst is erg frivool en danst mee met de hitte. Het waterverbruik neemt gigantische proporties aan. ’s Namiddags brengen we nog een bezoekje aan de barbier, een vriend van de conciërge van ons hostel. Door de hitte vergeten we op voorhand een prijs af te spreken en dit komt ons achteraf ongemeen duur te staan. Prijsfactor x 10 in vergelijking met de scheerbeurt in Tiznit. Haute coiffure is de man zijn boutade. Tja, je moet echt wel op je hoede blijven hier. Geen excuses.

Ondanks de hitte, of misschien wel dankzij, gaan we in de late namiddag op zoek naar een Turks bad. We vinden er één vlakbij ons hotel, en nemen met plezier de optionele massage erbij. Zalig!

 

Na de verplichte slenteringen op Jemaa El Fna en de omliggende straatjes keren we moe van de hitte en bedolven onder mooie plaatjes terraswaarts voor een afspraak met de lekkere hasj van het Marrokaanse kifgebergte. De nacht verdwijnt zachtjes in de nevelen.

 

 


Za 3 september

 

Vandaag vertrekken we vanuit de bakoven van Marrakech naar het gezellige kuststadje Essaouira. De hitte wordt ingewisseld voor een aangename temperatuur van 22 c graden met een licht Atlantische bries. Essaouira, is een vissersdorp in blauw en wit aan de Atlantische Oceaan. Een vroegere hippiebestemming. De vroegere benaming van het stadje is Mogador en roept beelden op van een oud sprookjesland waar Tolkien nog heeft gewoond. Naast vissen, is het stadje voornamelijk afgesteld op toerisme. Het belangrijkste lokale produkt is Thulahout. Een houtsoort die alleen hier voorkomt en waar de plaatselijke ambachtslui allerlei souvenirs uit te voorschijn toveren.

Er bevindt zich ook een kunstenaarskolonie in Essaouira, waar we door tijdstekort niet meer aan toekomen. Elk jaar is er in juni een wereldmuziekfestival ‘Gnaoua’, dat aan de top staat in zijn genre en Orson Welles, de genie van War of the Worlds & Rosebud, heeft er nog gewoond.

 

Bij aankomst worden we aangeklampt door kinderen, die er absoluut niet ondervoed uit zien, en de ergerlijke gewoonte hebben aalmoes te eisen ‘donne moi de l’argent’. De accommodaties zijn duur en minder mooi, maar het stadje is gezellig.

 

We kiezen hier met veel plezier één van de vele visstandjes aan de haven waar zeeverse vis wordt aangevoerd om te worden gegrild in één van de plaatselijke kraampjes. Een schotel met een negental! soorten waaronder filet dorate, inktvis, garnaal, sardientjes en tong eet je hier voor een schamele 7 euro. Heerlijk!

 

De dag loopt langzaam uit in een bezoek aan het plaatselijk strand, weerom een heerlijke maaltijd en een gezellige avondwandeling in de koelte van blauwwitte dromen.

 


13:36 Gepost door dirkH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

het zijn de nootjes waarvan ik nu weer zit te puezlen, zoute gepeperde nootjes van Duyvis, duivels lekker, zoals het een lord betaamt
ik weet het ik ben sinds enkele maanden anders aan het bloggen en momenteel wel heel persoonlijk, maar ach ja, ik moet mijn ei kwijt;..
heb ondervonden dat ik het elders niet echt kwijt kan...
een mens is maar een mens en delen doe ik broederlijk met de mensheid romdom mij, die naam waardig!
;-)
geniet van je nasty weekend!

Gepost door: lord cms | 03-12-05

De commentaren zijn gesloten.