24-11-05

Marokko VI

Za 27 augustus – Ma 29 augustus

 

Het goafestival dus. Allerlei nationaliteiten doorheen op een Marokkaans strand op een nooit versagende beat. Dit kunnen de ingrediënten zijn van een leuk feestje maar in de praktijk is het dit niet. Als om de vijftig meter een militair een oogje in het zeil houdt om de Marokkanen buiten het festivalterrein te houden dan voel je dat dit niet kan. De andere Europeanen blijken daar in hun trip weinig last van te hebben.

 

Het festival blijkt in een erg rare klimatologische baai te liggen. Het weer verandert er in een handomdraai. Op een wandeling van vijf minuten van de tent naar het strand kan het weer veranderen van stralende zon zonder wolken naar grijs en miezerig. Is dit een poging van de weergoden om alle nationaliteiten tevreden te stellen?

De prijzen zijn hier weer Europees en bovendien is het eten minder lekker dan de voorbije dagen. Dat doet toch wel eventjes pijn. Als we de volgende dag het plaatselijke vissersdorpje bezoeken dat door het festival zijn enige toegangsweg tot het binnenland kwijt is, maken we kennis met de arme kant van Marokko. Het dorp heeft amper een winkel die naam waardig en ze verkopen er nog sigaretten per stuk. Het dorp beschikt noch over stromend water noch over elektriciteit en de huizen zijn enorm armmoedig. De bewoners mogen vijf dagen ‘genieten’ van de muziek van het festival maar blijken geen toegang te krijgen tot het terrein van het festival. De enkele dagen rondtrekken in Marokko hebben ons al een grote sympathie voor dit volk bijgebracht en de onrechtvaardigheid van deze hele toestand stuit ons allen wat tegen de borst. Ondanks hun armoede worden wij nog uitgenodigd bij een familie thuis om een hele maaltijd mee te eten. Gastvrijheid in België ongekend.

Uiteindelijk blijken we vooral in het dorp en op de campingplaats tijd door te brengen en als mijn vriend, de dj, op zondagavond zijn setje heeft gespeeld, is niemand er rouwig om dat we ’s maandags kunnen doorreizen.

               

We vertrekken van het festivalterrein in Tifnit naar Agadir per taxi, het enige mogelijke vervoermiddel vanaf hier. Een erg dure taxirit. Voor 50 km betalen we belachelijk veel geld. Dat was te verwachten. We hebben dan ook eventjes aansluiting gezocht bij de ‘Europese’ manier van leven en de Marokkanen laten ons daar rijkelijk voor betalen. Ze hebben gelijk.

In Agadir is het zelfs slecht weer. Helemaal grijs. Dit begint verdacht veel te lijken op ons Belgisch weer. Hebben we de Marokkaanse goden getergd?

’s Avonds ontmoeten we drie vrienden die net zijn gearriveerd uit België zodat we vanaf nu met achten zijn. Het tweede deel van de reis kan beginnen.


16:03 Gepost door dirkH | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

mooie beschouwing!
en goa zonder drugs dan wel te verstaan zeker met al die militairen?

Gepost door: lord cms | 24-11-05

ge doet mij echt goesting krijgen om op reis te gaan hé :s

Gepost door: Anne | 24-11-05

+ @cms

oh nee. ooit al een goa zonder drugs gezien? het festival was gelijk een enclave waar alles toegelaten was, terwijl op 200 meter afstand dat verpauperde dorp lag. het klopte gewoon niet.

@ anne

dank je, dat is een mooi compliment.

Gepost door: dirkh | 24-11-05

Rhythms of Peace ik vond t festival wel goe! :) (los van de tegenstelling dorp-festival)

Gepost door: Benn | 29-11-05

De commentaren zijn gesloten.