22-11-05

Marokko IV

Woe 24 augustus

 

Na een slechte nachtrust, door het lawaai van de plaatselijke katten en de nachtelijke ophaaldienst, bezoek ik ’s morgens één van de plaatselijke barbiers. Een heerlijke knip- en scheerbeurt later sta ik slechts 2 euro lichter alweer op straat.

’s Middags zijn we alweer klaar voor een rit naar Sidi Ifni, een voormalig Spaans garnizoensstadje, 120 km ten zuiden van Tiznit.

De sfeer is goed en de onderhandelingen met de eerste taxichauffeur voor de prijs van de rit zijn goed voor een schaterbeurt. De arme man doet zijn prijs omhoog in plaats van omlaag tijdens de onderhandelingen. Zijn collega’s lachen hem vierkant uit en we steken wat treiterend onze arm op als we wat later wegstuiven met één van zijn collega’s.

 

Sidi Ifni blijkt een wat groezelig, armmoedig stadje te zijn zonder riolering en met een bevolking die dag en nacht verschilt van die in Tiznit. In Sidi Ifni is de bevolking veel donkerder van huidskleur en zijn de djellaba’s veeleer uitzondering dan de regel.

Het stadje is het minst toeristische dat wij zullen bezoeken tijdens deze reis en als we ‘s middags op het plaatselijke strand toekomen worden we constant van kop tot teen gemonsterd door de lokalen, waarvan de jongeren er zich niet voor schamen om op enkele meter van ons in het zand te komen liggen om ons onbeschaamd aan te staren. Wat raar, maar we maken er ons niet druk in en zeggen vaak ‘bonjour’ wat steevast wordt beantwoord met een stalende glimlach en een weerkerende bonjour. Op deze manier maken we kennis met een Marokkaanse familie en worden we uitgenodigd voor een lekkere muntthee. De gastvrijheid is enorm, ondanks de erg gebrekkige communicatie. De mensen blijken hier enkel Arabisch of Berbers te spreken; slechts de kinderen kunnen wat woordjes Frans of Duits.

 

Na de obligate verkwikkende douche besluiten we ‘s avonds te gaan eten in het stadje, maar nog voor we de eerste straat uit zijn, duikt alweer een nieuwe ‘gids’ op. De jongeman heeft weet van een plaatselijke ‘Berbertentoonstelling’ waar hij ons erg graag mee naar toe neemt. We gaan met plezier in op deze uitnodiging, maar de ‘tentoonstelling‘ blijkt een flauw afkooksel te zijn van de show van de verkoper van de dag ervoor in Tiznit. Ook zijn waren lijken in de verste verte nergens op en de man zijn ergernis stijgt met de minuut door onze koele houding. De gastvrijheid is al snel ver te zoeken en we ronden het bezoek zo snel mogelijk af. Ook onze nieuwe zelfverklaarde gids is nergens meer te bekennen, waarop we zelf nog wat dieper het stadje in te trekken. Wat verderop zien we op straat een regelrecht gevecht ontstaan tussen een vrouw en een man, waarin er enkele rake klappen vallen. Onze onmacht is tergend en als ook verderop in het stadje de sfeer wat vijandig aandoet, besluiten we wijselijk weer te keren naar ons (prachtig) hostel en daar het avondmaal te nuttigen. Genoeg belevenissen voor één dag zo valt er op alle gezichten te lezen.

 



10:21 Gepost door dirkH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.