21-11-05

Marokko III

Di 23 augustus

 

Dinsdagmorgen verlaten we het hotel, waar we tenslotte twee en een halve kamer betalen (alweer een compromis waar ik me wel kan in vinden; wat geven en wat nemen), voor de standplaats van de grote taxi’s alwaar we een taxi nemen om naar het minder bekende Marokkaanse zuiden af te zakken.

De standplaats blijkt één grote chaotische markt vol oude Mercedessen, en de occasionele grote Renault te zijn. Het zijn de grand-taxi’s van Marokko die samen met de bussen de vaste verbindingen tussen de steden op zich nemen, maar het voordeel bieden dat je niet op voorhand tickets moet bestellen. Ons aantal van vijf reizigers (en een zesde! plaats voor onze bagage, want vooraan twee medereizigers) blijkt perfect te zijn om zo één grand-taxi te vullen. Op deze manier reizen we die eerste week erg goedkoop én snel van stad tot stad (+-1 euro pp per 50 km).

Op het plein van de standplaats verorberen we ons eerste Marokkaans ontbijt; een koffie met melk, enkele koeken en vers vruchtensap voor de prijs van anderhalve euro. Heerlijk!

 

De rit naar Tiznit, 100 km naar het zuiden, op 15 km van de kust, verloopt voorspoedig. Na anderhalf uur zijn we al op onze plaats van bestemming.

De warmte is op het middaguur al erg drukkend. Van zodra je de kuststreek in Marokko verlaat, gaat de temperatuur (in de zomer) pijlsnel omhoog.

We worden in Tiznit verwelkomd door de symphatieke Hassan, die voor ons een hostel in de aanbieding heeft. Hassan blijkt, net als de andere Marokkanen die zich op de toeristen richten, erg goed talen te spreken. Arabisch, Berbers, Engels, Frans, Duits, wat Spaans en wat Nederlands. Net als alle Marokkanen heeft ook hij vrienden en familie in Belgie. Het hostel staat ook in onze gids en we laten ons graag begeleiden door deze charmante gids.

Tiznit is een heel andere stad dan Agadir. De stad is uitsluitend opgetrokken uit lemen woningen en het centrum is volledig omwald. Door de omwalling en de kleine straten is het centrum volledig verkeersvrij, een situatie waar vele Europese steden vandaag de dag stikjaloers op zijn. De vrouwen zijn gekleed in djellaba’s (traditionele lange gewaden) en bijna altijd volledig gesluierd. Dit levert later op de dag nog een grappige situatie op, als een volledig gesluierde vrouw, met netje voor de ogen en handschoenen aan, volledig in het zwart, ons pad kruist. Een opmerking van iemand in onze groep over haar opvallende klederdracht wordt door haar in perfect Nederlands beantwoord. Ze blijkt van Aalst te zijn. ’t Is een kleine wereld, hé.

 

Door de drukkende warmte besluiten we een paar uurtjes naar het strand te gaan om wat verkoeling op te zoeken, een ritueel dat we meermaals tijdens deze reis zullen (moeten) toepassen.

Nog steeds geen 24h in Marokko blijken we toch al goed aangepast. Je moet natuurlijk alles goed in het oog blijven houden. Zo schommelt de prijs van een fles water voortdurend. Als het te gortig wordt, weigeren we gewoon iets te kopen en gaan we naar een redelijker buurman. We maken er een sport van om over alle prijzen te debatteren, wat door de Marokkanen duidelijk wordt geapprecieerd. Het is, buiten het vaststellen van een prijs, ook een kennismakingsritueel.

Na onze verkwikkende duik in de Atlantische Oceaan maken we, terug in Tiznit, kennis met Hassan, die ons meetroont naar zijn familie. Zijn ‘familie’ blijkt een Berberse juwelier te zijn. Marokkanen blijken heel goed te weten dat de bijna mythische Berbers westerlingen erg aanspreekt en maken daar dankbaar gebruik van om hun waren extra glans mee te geven. De oom van Hassan is daarenboven niet alleen een steengoed verkoper maar ook een begiftigd verteller zodat we bij het aankopen van enkele souvenirs hier ons leergeld betalen om Afrika binnen te mogen.




15:09 Gepost door dirkH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik wiste kik nie dadde hi d'r ip uut getrokken woart! ;-)
leuke reis blijbkaar ik hou wel van het exotisme ;-)

Gepost door: lord cms | 21-11-05

De commentaren zijn gesloten.