27-10-05

Blauw sprookje

Haar ogen, open.

 

Waternevelslierten sluipen traag nabij,

 

Onder het blauw van de zilte zeelucht,

 

Een emotie drinkt,

 

Sluiers verdwijnen.

 

 

 

Zwarte vlakken vergroten,

 

Blauwe lijnen verstrakken.

 

Intensiteit samengebald

 

Tot een groots verlangen.

 

 

 

Fel blauw verspreidt zich door de kamer,

 

Stof springt verschrikt op.

 

Het donker weegt zwaar,

 

Bij het knipperen van haar ogen.

 

 

 

Haar ogen, gesloten.

 

Als een ‘er was eens’,

 

Wacht ik op een nieuw begin.

 

 




17:33 Gepost door dirkH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.