20-10-05

Jachtseizoen

De groene heuvel

 

Bergt zich

 

In het landschap,

 

Rood schroeiend

 

Van ondergaande zon.

 

 

 

Lange linten

 

Slingeren zich

 

Een weg

 

Naar zuurstof.

 

Schoorstenen

 

Zijn het, die de

 

Kwalijke dampen

 

Van dit bestaan

 

Weer uitstoten.

 

 

 

Het konijn gaat erin te keer

 

Als een pompend hart,

 

Kloppend en knagend

 

Van openstaande smart.

 

 

 

Eens per jaar

 

Begeeft een jager zich op pad,

 

Om dit bloeden te stelpen.

 

 

Met hagel in zijn hand,

 

Verdrijft hij

 

Vriend

 

Én

 

Vijand.

 











16:23 Gepost door dirkH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

leuk dag dirk, heb net een duik genomen in je poëzie: ben aangenaam verrast. Visueel en intens, met gevoel; vooral dat het met gevoel is geschreven vind ik belangrijk en dat mis ik vaak in hedendaagse poëzie; de meeste dichters van nu vind ik dan ook total crap! Je Engelse stuff spreekt me minder aan, but hey: who am i, right :-)

Gepost door: inan akbas | 24-10-05

De commentaren zijn gesloten.