12-10-05

Nocturne

We lopen op dood gras

onze voeten in woede en verdriet verstrikt.

 

Roze herinneringen

bederven de lucht als karkassen langs de weg,

 

spreiden zich over de kleine stad,

hebben ontelbare zoete slapen wakker geschud.

 

Het gebroken wiel van mijn hart

draait voor eeuwig rond in de modder.

 

De niet meer zichtbare wagensporen

zijn maar een afdruk van mijn verlangen.

 

Ach! Maanlicht, duizend jaren hetzelfde,

jij begrijpt mijn gedachten wel.

 

In welke hoek van de wereld ik ook ben,

jij werpt mijn schaduw op geurloze stenen en zand.

 

Maar deze constante weerkaatsing, vanuit het donker

                                                            achter het huis,

is al te mechanisch, te lachwekkend.

 

Grote god! Trek je anker op,

ik gruw van de vieze adem van al wat leeft.

 

Het geluid van haastige stappen

verstoort het ritme van de hartgitaar.

 

De wonderbaarlijke jaren lang

zal ik geurige grassen eten in de tuin.

 

Die man heeft zijn hart verloren,

in het rumoer, op de rug van een handelsreiziger,

                                                                        weggaand.

 

Ieder stelt ieder teleur,

ons rest een stille, vijandige blik.

 

Ook al zweer je ‘trouw over alle zeeen’

dat is maar gebabbel op het bruggetje bij de beek.

 

De spelonken van je angst verberg je altijd

met je ziel.

 

Of laten we in een sloot als versaagde helden

samen van ouderdom sterven.

 

Maar onze lichamen,

nu in salpeter ingelegd,

 

zullen ze in de verdroogde vijver

eindelijk hun toevlucht kunnen vinden?

 

 

Li Jinfa

           

12:40 Gepost door dirkH | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

* Mooi!

En dar rook idd naar boeken ;)

Gepost door: pam | 13-10-05

heel mooi!!!

Gepost door: Anne | 13-10-05

De commentaren zijn gesloten.