22-09-05

In ont-wik-ke-ling

‘k lees heel veel

 

over dichten enzo.

 

Praten ze daar over

 

metrum en jamben.

 

 

‘k schrijf wa minder

 

want das wa zwaar.

 

Rit-me en rij-men

 

A-mai, mil-jaar!

 

 

‘k speel wa veel

 

ma das wel goe,

 

liever da, dan moe.

 

 

Ma,

 

’t Zal nie lang mèh du-ren

 

Of

 

‘k sta mèh mèn ku-ren

 

Oep

 

'n podium bèh mèn bu-ren.

 

 

 

Allé An-toon,

 

E-kik de woorden,

 

Gij de vibra-foon.

 

 







18:41 Gepost door dirkH | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

bedenking zonet
heel even
door
dat hoofd
van mij
of noem het maar gerust
door mijn kop
...
LET
TER
LIJK
...
mooi eigenlijk
als een lichaam
dat opgebaard ligt
dat je niet langer
kan lezen
maar dat zich
in al zijn evidentie
voor je legt
ten grabbel
dat je niet meer
hoeft aan te raken
het is wat het is
letterlijk...
...
alle ritme weg
verdwenen
als sneeuw voor de zon
niet langer
strelende zonnestralen
niet langer
een adem om
naar buiten
te duwen...
LETTERLIJK
...
kilte veroorzaakt het
net wat jouw woorden
nooit in zich zullen dragen
...
never mind

Gepost door: ac | 23-09-05

wien heeft er ier last van de ijle lucht of net iets teveel NH3 ingeademd :p

Gepost door: lord cms | 23-09-05

De commentaren zijn gesloten.