in progress

Vaxa

ég heyri alltaf betur og
betur grasið gróa
vaki yfir bifukollunum
þar til frjóin límast í augnhárin
þá er of seint að
standa upp
í stilkunum vaxa líka skurðhnífar
og í baldursbrám
undir girðingunno
lúra geirvörtur
reyni að hugsa um rjómaís
en heyri raddirnar
nálgast ég
ætla aldrei að standa upp
þær gæt úrskurðað mig fullorðna
sökkvi lófunum
í torfurnar
best ég breiði þær
yfir mig strax

*

Groei

ik kan het gras steeds beter
horen groeien
waak over de paardenbloemen
totdat de pluisjes aan mijn wimpers blijven plakken
het is te laat om
op te staan
in de stengels groeien ook scalpels
en in de kamille
onder de omheining
doezelen tepels
ik probeer aan roomijs te denken
maar hoor stemmen
naderen ik
ben niet van plan ooit op te staan
ze zouden wel eens kunnen denken dat ik volwassen ben
ik graaf mijn handen in de turf
laat ik me er meteen
maar mee bedekken

ik ben gehouwen uit utiliteit,

word gegoten in debiliteit,

welkom,

in

 mijn 
  

dimensie:  werk-e-lijk.

werkelijk is nu (voel je het?),

maar ook 1984.

werkelijk is toen,

maar oh zo nu.

werkelijk is werkelijk.

werkelijk = La condition humaine,

maar niet de mijne.

Ik wil er vanaf,

laat me toch gerust.

doe jullie ding,

als het dan toch zo nodig moet,

het enige dat ik vraag?

is wat zuurstof om te ademen,

omdat het zo nodig moet,...

omdat het niet anders kan.

Ik praat dubbel van je plezier,

Oefen je je zinnen niet?

Helemaal alleen sta je erop,

Een context hoeft geen betoog.

Een tong lispelt je naam.

Zou het de mijne zijn?

Is die soms van ons?

Kwaliteit nodig?

Enkel voor jou dan.

ik ben je elektrische vertaling,

de terminoloog van je woordenschat, schat.

Restanten van een glimlach

In de goot
tussen afgestorven bladeren
vond ik de restanten
van een glimlach

Ik heb hem
voorzichtig
opgeraapt
en naar huis meegenomen
waar hij nu
voor het venster staat
en stilaan weer
op krachten komt

En straks
als alle littekens geheeld zijn
ga ik op zoek
je weet maar nooit
misschien heeft hij wel vrienden


Paul Cardon

Ik schrijf geen woorden meer,

Toch niet meer voor jou.

Ik schrijf geen woorden meer,

Niet meer voor mij.

Ik hoef geen woorden meer

Niet meer voor ons.

Ik ben leeg vanbinnen

Het einde van alle zinnen.

De regels van het spel.

Mijn buurmeisje wist het altijd beter,

bij het hinkelen of gewoon in het spel:

"Hier moet je wachten, en daarna draaien,"

als ik langer meedeed begreep ik het wel.

Maar voor ik het wist was zij weer verder:

"Dan ben jij de koning en ik de prinses."

En terwijl ik langzaam, statig rondschreed

bleek ik een bediende, en zij danseres.

Sindsdien ging ik beter luisteren

op de sportclub, op het koor –

zocht ik naarstig naar de code.

Maar ik blijk steeds weer uit de mode,

hoor haar tussen de regels fluisteren:

"Heb je het nu nóg niet door?"

Eric van Loo

ik verkoop geen gospel,

verhuur geen kapel.

ik pel enkel druiven

tot de wijn eruit stroomt.

Geen vloeitjes,

geen papier-maché,

een ezel, een dier

en wij ons twee.

Halleluja!

Ze zeggen dat ik gek ben en het regent;

Ik drijf op ’t water en vermaak mij wat.

God in zijn liefde heeft ons wijs gezegend:

U met een woonst, mij met een regenvat.

De mensen blijven maar naar mijn daden kijken

En lachen luidkeels dan omdat ik lach.

Ik weet het doel niet dat ik moet bereiken

Maar zwaai toch reeds de overwinningsvlag.

Eenzaam drijf ik des nachts over het water

En door de stilte valt dan soms een witte ster.

Ik vind die ginds wel in de diepte, later:

En blijf als altijd ieder doel te ver.

Frans Buyle (1913)

Mijn hoofd is dof,

De ogen dood.

De leegte ontploft

De korsten van het brood.

Geen vuur, geen vlam,

Iets is lam.

Dit is hoe ontbinding ruikt,

Dram, dram.

‘k beschrijf, beschouw,

spuw woorden rauw.

‘k drink & doe

m’n voeten moe.

‘k sla & hamer

kennis in je kamer.

druppel, dauw,

kap & houw.

Toerisme: het reizen als sport of ontspanning met het doel verschillende bezienswaardigheden of bekende plaatsen te bezoeken.

Toerist, we zijn het allemaal wel eens gedurende het jaar, éénmaal maar steeds vaker meermaals. Barcelona, Marrakech, Parijs, New York, Spanje, Turkije, Normandie, er komt geen eind aan de mogelijkheden. Zoveel te zien, zoveel te doen. Tijd om zelf op ontdekking te gaan, hebben we niet, daarvoor is ons leven te druk. Dus we gebruiken de reiservaring van anderen om onze eigen trip uit te stippelen. Reiservaring in de vorm van gidsen zoals de anwbgidsen, capitoolgidsen, michelingidsen, trotters en lonely planets van deze wereld. Oh ja, als we tijd hebben, lezen we wel eens een reisverhaal over onze bestemming in de vorm van een roman of gewoon op een blog als deze op het internet, maar onze uiteindelijke plaats om te eten of te slapen komt maar al te vaak uit een reisgids. Reisgidsen die vaak dezelfde informatie aanbieden al dan niet geschreven vanuit een andere invalshoek. Onnodig te zeggen dat dit leidt tot een stormloop op de ‘places to be’.

Het was al een tijd geleden dat ik nog eens in het hoogseizoen (juli, augustus) van de menselijke zomertrek op reis was geweest. Ik weet alvast weer waarom ik liever in september of juni op reis ga. Ooit al in file naar boven gegaan op één van die romantische Normandische kliffen? In kudde verder gewandeld voor de stilte en de prachtige omgeving? Alstublieft zeg. Mag het wat minder zijn?

Is het einde van het toerisme in zicht? De verwachtingen zijn dat binnen nu en 20 jaar een nieuw potentieel van vooral Chinese en Indische toeristen van 2 miljard mensen wordt aangeboord. Momenteel zijn er in het Westen ‘slechts’ één miljard, ruime schatting, mensen in de mogelijkheid om toeristische tripjes te maken. Nog meer mensen op reis dus. Het driedubbele.

Er komen maatregelen om het toerisme te beteugelen. Zonder twijfel. De stad Venetie plant een inkomprijs tussen de 10 en 50 euro voor elke toerist die de stad in wil. Een Italiaans eiland heeft reeds een toegangsprijs ingevoerd om het toerisme te beperken. De verantwoording van de plaatselijke overheid: de druk op het plaatselijk milieu, zowel de natuur als het menselijk milieu wordt te groot. Geef ze maar eens ongelijk. Ook in mijn stad Gent neemt het toerisme de laatste jaren exponentieel toe. Dankzij enkele geslaagde promotiecampagnes en de serie Flikken (gefilmd in Gent) die in Nederland een kijkcijferhit is, wordt Gent nu ook in augustus gekoloniseerd door horden toeristen. Kijk, ik ben zeker geen xenofoob, ik hou van het ontdekken van andere culturen, en dan niet alleen wat er in de gidsen staat maar ook van het leren kennen van mensen met een andere cultuur, maar geef toe, daar is de doorsnee toerist helemaal niet in geïnteresseerd. Nee, die staart heel de tijd omhoog (de torens!) of omlaag (de kaart of reisgids).

Wat is Brugge vandaag de dag nog meer dan een openlucht Bokrijk dat jaarlijks wordt bezocht door miljoenen toeristen? Moet men geen rekening houden met de leefbaarheid van een stad?

De meerwaarde van het traditioneel toerisme bevindt zich mijn inziens enkel in de stadskas (tax) en in de zakken van de plaatselijke middenstand en hotelketens, niet in culturele uitwisseling.

Toerisme: het reizen als kuddedier met het doel plaatsen te bezoeken die door reisgidsen worden aangeduid als een must om te zien, en die daardoor ook vaak een toegangsprijs vragen. Places to see and be = places to pay.

(wordt vervolgd).

In de serre

Nu ben je toch aan het verwelken.

Ik had je nog wel goed beschut

Stevig gestut, tijdig verpot

En kwistig besprenkeld.

Veel licht en weinig zon

Veel water maar geen overvloed

En droogte nu en dan.

Genoeg van alles maar van niets

Te veel, en tijdig te weinig – dat was

Wat ik je gaf. Je had moeten

Bloeien, vruchten dragen

Onomstootbaar zijn.

Ik dacht dat je een eeuwfeesteik

Zou worden of een passiebloem.

Maar je werd een kamerplant

Een vergeet-mij-nietje.

Ik ben geen goed tuinier.

Patricia De Martelaere  (filosofe,schrijfster&gelegenheidsdichter)

Het geluk is niet meer. De voorspoed, de gunstige zin der omstandigheden, de kortstondige vervulling van mijn verlangens lijkt alweer verleden tijd.

Treur niet, lieve lezertjes, het geluk is vluchtig, dat heb ik altijd al geweten. Trouwens ik ben het niet allemaal kwijt dat geluk, alleen het grootste deel. En het geluk dat daar door de deur verdwijnt, komt alweer in een andere vorm door een andere deur binnengeslopen. Dit schrijven dat zijn noodzaak de laatste maanden wat was kwijtgeraakt, is duidelijk het binnenstappende geluk.

Geluk, correctie té groot geluk, doet me niet schrijven, alvast geen poezie. Niet dat ik daar zo goed in ben, maar het doet me toch wel deugd, nu en dan.

Ruzie, woede, razernij, toorn, krakeel, nijd, kwaad, boos, drift, herrie: geladen woorden, kogel in de slagkamer. Veelal negatief  ingeschat, maar toch tekenen van levenswil, daar heb ik dus ergens sympathie voor.

Hier hou ik het voorlopig op. Besluit? Geen, dat heeft dit stukje niet nodig.

Oh, god.

Ik werd omringd door je oersoep.

Groene smurrie met stekels.

Net zoals ik het me had voorgesteld.

Je deed me struikelen van plezier,

In witte wijn en sloten van bier.

Het was me daar een feest.

Op de zevende dag verdween je wel,

Mij met pijn achterlatend,

Maar dat droeg ik reeds.

Het lijk dat je in de goot dumpte,

En met donder overgoot

Is al lang begraven.

Tijd om verder te gaan.

Er was een smurf op bezoek.

Neen.

Het was een citroen.

Zoet smakend.

Ik snij me een weg

naar je doodsdrift,

eindeloos hunkerend,

roekeloos verlangend,

levenssappen tappend,

brouwersnat uit ’t vat.

Beëindig betogen,

geen gezever,

alle driften

zijn giften.

Geen genot,

geen geluk.

Één been,

‘tweede stuk.

Ow, hippo, ow.

Ten strijde tegen

de schimmen

in je schaduw.

Dimmen!

Ow, hippo, ow.

Geen molen

te hoog.

Geen kaf

te droog.

Ow, hyppo, ow.

Van kant naar wal.

Geen jonkvrouw,

geen paard.

niemendal.

Ow, hyppo, ow.

Boem, bam, knal,

dat was het zoal.

Ho, hypo, ho.

Ik breek spiegels

in het stuk van mezelf

dat geen woorden eet.

Een mozaïek van toen

scheurt ook deze dag uiteen

in een jammerende schaterlach.

Ik ben het winnende paard

in de verkeerde koers.

De ridder van duizend jaar

te laat.

ongenaakbaar in ongenoeglijkheid

ongenietbaar in onrust

ongesteld in onredelijkheid

ondraaglijk in onduidelijkheid

onfatsoenlijk in ongeduld

onevenwichtig in ongecompliceerdheid

ongedwongen in onnozelheid

ongeevenaard in ongegrondheid

ongegeneerd in ongehoordheid

onfeilbaar in ongehoorzaamheid

ondoordacht in oneerlijkheid

ondienstig in onechtheid

ongelezen in ongelijk

ongelikt in ongeloof

onernstig in ongenade

ongehoord in ongenietbaarheid

ongeregeld ongestoordheid

onuitstaanbaar in ongenoegen.

Het valt me zwaar te spreken.

Het is pijnlijk te praten

over dingen die je voelen wil.

Neen.

Neen, dit kan ik niet.

Ik zwijg.

Maar dan,…

Stilte.

Is zo zwaar om dragen.

Net als een verleden.

Is stilte zwaarder dan verleden?

Vandaag ben ik anders,

dan gisteren en morgen.

Dagelijks word ik

 - ontelbare keren -

in verschillende vormen

gebruikt.

Ik besta niet op mezelf,

enkel in relatie.

Toch leef ik.

Iedereen heeft me al

gezien en gehoord.

En toch kent niemand me.

.

Oorzaak: onbekend

Eigenschappen: veranderlijk

Afstand: groot

Beschrijving: mogelijk

Kennis: onmogelijk

Doel: onbekend

[Verzamelnaam: mens]

Oordeel... 

IK wil je iets vertellen

over verhalen/hoe

ze gemaakt worden.

Wie schrijft deze tekst?

Ik? De verteller?

De ‘ik’? Een ‘ik’?

Mogen jullie ik dan?

Wil ik, net als wij (jullie & ik)

soms graag gezien worden?

Ongetwijfeld.

[ik] > ik  (een duidelijk grensgevoel)

‘k Dicht punt/jes

& !?(“,.-:;”)…

Tien? “Mogelijk”

maar onwaarschijnlijk

en onwenselijk.

- aandachtstrekkers –

ZEKERS!,,,

Eigenlijk niet,

,interpunctie,

normaal … on-zichtbaar.

Nu eens in de vitrine!!!

Ik werp weer woorden op papier,

na weken van onthouding.

Ik wilde je niet enkel schetsen

als een karikatuur

van een bewogen liefde,

maar je beleven van binnenuit.

Reflectie en beschouwing

hadden me maar gehinderd

in de innerlijke weg naar jou.

Nu, durf ik weer – moet ik weer –

nodig relativeren.

Tijd om even mezelf te vinden

buiten onze gemeenschappelijke

grenssituatie, zodat ik krachten

kan opdoen, voor het vervolg

van onze liefhebbende strijd

naar openheid en kenbaarheid.

Ik neem een bad in de chemicaliën

van je voorbije aanwezigheid.

De lucht is nog zacht

waar jij bent geweest.

Mijn verlangen is hier geen verleden

maar een deur naar jouw werkelijkheid.

Ik tik met mijn lippen

tweemaal zachtjes op je wang

waardoor je hart zich lichtjes draait

en ik dronken van geluk

in je binnenstap.

Bruine vlek, zwarte vlek.

Vreemde smurrie in Hollywood.

Brussel, mekka

van Dirty Harry

en op hol geslagen

empee drie spelers.

Stop maar met bouwen

en kuis zelf je huis.

BB verhuist naar Polen.

Ik zie mezelf als een waterspiegeling,

verdobberd onnozel.

Het verrimpelt mijn lijf,

onwerkelijk nauwkeurig.

Troebel is het hoofd

van hij die niet gelooft.

Nu spuw ik woorden

van lage temperaturen

en braak gletsjers van vries.

Maar op een dag

verwarm ik alles

en …

Ik schrijf in hittegolven en tornado’s,

woorden trillen op en neer.

’t Worden fata morgana’s en weerspiegelingen

keer op keer.

Hoe kan ik ooit bevatten

Wat er in de ton zit?